« فرخاری » خروشنده ای خاموش 

درود بر حاضران محفل بزرگداشت از مقام علمی و ادبی استاد « فرخاری» و سپاس بر کاروان شعر تورنتو که با قدردانی از دانشمندان و بزرگان ادب و فرهنگ ما ، بر قدر خویش  افزوده ، نوای جرس شاعرانۀ کاروان را به گوش رهروان تشنه کام رسانده است .

چه بجا و مناسب و حتی ضروری است اینگونه بزرگداشت ها برای قدرشناسی و ارج گذاری از شخصیت های ادبی و فرهنگی ما و آن هم در دور دستهای میهن و دیاران آوارگی . اینگونه گردهمایی ها ، همانند زورقی است در پهنۀ بیکران اقیانوس غربت ، که سرنشینان آن دست تقدیر و سپاس بطرف همزاد شایستۀ فرهنگی شان دراز نموده ، در او اشتیاق بالندگی ایجاد میکنند و او را به خویش بودن و خود یافتن فرا میخوانند .

احمد یاسین فرخاری یار و یاور و دوست عزیز و عضو دیرینه و با ارزش خانوادۀ ماست . من به عنوان یکی از نزدیکان و بستگان وی ، خود را سزاوار میدانم به این حقیقت گواهی دهم که این مرد دانشمند در نهایت تواضع و گمنامی همچون خروشنده ای خاموش ، ارزشمند ترین بازیافته های پژوهشی و آثار و نوشته های فراوان زبانی ، ادبی و فرهنگی را به جامعۀ ادبی ما پیشکش نموده است . و او در هیچ مرحله و زمان زندگی اش ، چه در وطن ، چه در غربت ، چه در شادی ، چه در سرگردانی و اندوه ، چه در نهایت خستگی و کم میلی از مسؤولیت های نویسندگی اش شانه خالی ننموده و بهانه ها را سرکوب نموده است .

برای ما و اعضای خانواده اش ، گاهگاهی درک نمودن درست و دقیق اینهمه سماجت و سرسختی برای افروختن یک چراغ کوچک در بیکرانه های تاریکی ، اندکی مشکل مینمود ؛ اما وقتی به عمق شخصیت شان مینگریم ، دیده میشود که ایشان به برتری و شرف و والایی انسان، فراوان باور دارند و سرزمین خویش را با مردمانش ، با کودکانش ، با خواهران و مادرانش ، با جوانان و محاسن سپیدانش صمیمانه ، خالصانه ، بی باکانه و غمگینانه دوست دارند ؛ چه پیوسته از زبان شان میشنویم : « اولاد وطن بالای ما حق دارند »، « درین تاریکی اگر چراغی روشن نکنیم  و غم غربت را در آغوش گرفته و زانو بغل کنیم ، پس جواب وجدان را چه خواهیم داد ؟ »

استاد جان عزیز !

قبله گاه مرحومم ( مولانا صاحب ) که  برایتان میگفتند :« السلام علیکم استاد محترم معظم مکرم »، ایشان به ارزش  و والایی و وقار انسانی تان خوب پی برده بودند ؛ مگر دریغ و افسوس که امروز در میان ما نیستند تا شاهد این روز ارزشمند باشند و از کاروانیان شعر تورنتو سپاس کنند که آنها قدرشناسی فرهیختگان خویش را با برگزاری همچو محافل به اثبات رسانیدند . و من با ابراز سپاس دوباره از کاروان شعر تورنتو ، به « فرخاری» عزیز میگویم :  

راه زنده گی تان آباد و هموار، خامۀ تان همیشه پر صریر و افکار و سرنوشت تان روشن و سبز باد .

 با احترام گرم و صمیمانه

حمیرا مولانا زاده

22 جون 2011

پاریس /  فرانسه