پندار
تو در آيينۀ پندار من
روح مرموز بهاران استي
شاخۀ نسترني
نرمش باران استي
نه . . .
نه ازينها همه پاكيزه تري
تو به يك پارچه شعر زيبا مانندي
و به يك نغمۀ پرشور سه تار
و به لبخند نخستين گل سرخ انار
نه . . . خطا رفتم باز
همه زيبايي اينها از توست
تو به آراستگي
هاله را ميماني
و به پيراستگي
گرمي تابش خورشيد زمستاني را
نه . . .
تو ازين هردو درخشنده تري
من نميدانم هيچ
كه تو را
به چه مانند كنم
◘ ◘ ◘
من در آيينۀ پندار تو
شايد به گلي مانندم
كه به جز نام ، دگر جمله سراپا علف است
يا به يك شاخۀ عريان شده از پنجۀ پاييز غمين
ني ، هرگز . . .
باورم نيست
من در آيينۀ پندار تو شايد
به يكي درۀ موهوم و سيه مانندم
يا به يك شب پرۀ سرگردان
نه . . .
به يك لوحۀ گور خاموش
◘ ◘ ◘
كاش اين آينه هاي پندار
روي در روي شوند
و بخوانند به هم
سطر برجستۀ پندار و خط باور خويش
كاش !
هرگز . . .
افسوس !