شعر تازه
باز میـخـواهـم که شعـر تـازه یی
بـهـر عشـق آتشیـنـت سـرکـنـم
مسجــد عشــق تــرا مـلا شـوم
جلـوه بـرمحـراب و بـرمنبـرکنـم
از شرار بوسـه هـای تنـد خـویش
چـون مـداریـهـا تـرا منـتـر کنـم
برده یی دل را تو ای جنرال حسن
رسم تعظیـم تـو سـرتـاسـر کنـم
از بـرای جـلـب و احـضـار دلــت
خویش را در غند عشق عسکرکنم
در مـیــان جـوف تـاریـک دلــت
عشق خود را بـرق جنـریتـر کنـم
گر جفا جویـی کنـی ای مـاه مـن
شکـوه ها بـر مسلـم و کافـر کنـم
برسـر نـامـت چـلـیـپـاهـا کشـم
خـارج از دیـوان و از دفـتـرکنــم
گر کنی چشمم تو واترپمـپ اشک
نـامـۀ خـوشبـختـیـت را تـرکنـم
تـا فـرود آرم غــرورت زاسمــان
آه دل مـرمـی استـیـنـگـر کنــم
بـهــر اخـذ جـرم رفتــار خـلاف
خود تـرافیـک و تـرا مـوتـر کنـم
گـر کـنـار جــادۀ دل ایـسـتــی
مـوتـر بـخـت تـرا پـنـچـر کنـم
بـنـدر دل را کنـم مـن مـنـفـجـر
تـا تـرا کشتـی بـی لنـگـر کنــم
جـنـگل عشـق تــرا آتـش زنــم
آرزوهـای تـو خـاکـسـتـر کـنــم
بـازهـم آواره گــر گـشتـی زمـن
بـعـد ازان فکـر بتـی دیگـر کنـم