بسم الله الرحمن الرحیم

به نظر میرسد یک چیزی که درینجا باید گفته میشد ، جایش خالیست و من فقط همان را عرض میکنم که لازم میدانم .

از فعالیتهای ادبی و علمی استاد فرخاری سخن گفته شد ؛ البته نه دران حدی که حق مطلب بود ؛ چون وقت این جلسه گنجایش آن را نداشت و فرصت تنگ است ، استاد فرخاری شایستگی خیلی بیشتر ازین چیزها را دارند ؛ به تناسب کارها و کارکردهای بزرگی که دارند .

فقط من در مورد شخصیت نازنین و دوست داشتنی شان میخواهم یکی دو کلمه صحبت کنم ، که جایش خالی نماند . علاوه بران که کارکردهای علمی شان که باید تقدیر شود و ازانها قدردانی شود ، که آن سرجای خودش .

دو خصوصیت را من در وجود ایشان دیدم که این خصوصیتها کم نظیر است در هر شخصیتی و در هر دانشمندی و خصوصا در جامعۀ ما کمیاب است.

اولین خصوصیت شان این است که ایشان علم را با فضیلت یکجا دارند . یعنی فضیلت اخلاقی . ما خیلی از دانشمندان داریم ، اهل قلم داریم ، اهل فرهنگ داریم ، فرهیختگان را داریم ، که اهل قلم هستند ، دانشمند هستند ؛ اما به آن پایه ها و مدارج بلند اخلاقی دست نیافته اند و به آن برازندگیهای اخلاقی که شخصیت شان را شیرین و دوست داشتنی بسازد ، نرسیده اند . به عنوان مثال من یک نمونه را ذکر میکنم که یک رسم شده در بین بسیاری از اهل قلم ما که وقتی نقدی مینویسند ، وقتی مطلبی مینویسند و یا یک چیزی را برخلاف فکر و اندیشۀ خود میبینند ، فوراً قلم را میگیرند و به تاخت و تاز و با نیش زبان و با نیش قلم و با امثال این چیزها ، شخصیت طرف مقابل یا تفکر طرف مقابل را ( البته بیشتر شخصیت را ) پایمال و لگدمال میکنند و هرچیزی که در توان شان باشد ، میریزند و میپاشند ، که من همچنین چیزی را در وجود استاد فرخاری هیچ وقت ندیده ام . نوشته ها ی شان همیشه در کمال ادب و در کمال فضیلت است . علاوه بران مسایل علمی و خصوصیات علمی که ایشان دارند .

استاد مطهری در جایی یک بیتی را از سعدی تصحیح میکند و نقد میکند که سعدی میگوید :

چگونه شکر این نعمت گزارم                                   که زور مردم آزاری ندارم

 بعد ایشان تصحیح میکنند و میگویند که زور مردم آزاری نداشتن فضیلت نیست . فضیلت وقتی است که آدم زور داشته باشد ولی آزاری به کسی نرساند . بعد ایشان تصحیح میکنند که :

چگونه شکر این نعمت گزارم                                 که دارم زور و آزاری ندارم

استاد فرخاری توانایی علمی ، قلمی و همه چیز را دارند که بتازند ، بکوبند ؛ اما به خاطر همان مناعت طبع ، به خاطر همان بزرگواری اخلاقیی که پیدا کرده اند ؛ هیچگاه دست و قلم خود را با این چیزها نیالوده اند .

و دیگر هم در طول حدود ده سالی که از آشناییم با ایشان میگذرد ، چه در تماسهای تلفونی ، چه حضوری و چه به صورت ای میل ، من کوچکترین بدگویی و غیبت را در مورد هیچ کس از زبان ایشان نشنیده ام . بدون مبالغه در مورد هیچ کس . این یکی از برازندگیهای مهم شخصیت ایشان است که شخصیت شان را واقعاً دلپذیر ، دوست داشتنی و صمیمی برای همه کس میسازد و من فکر میکنم در هردو مورد که من عرض کردم ، شما و اکثر دوستان ( چون با ایشان ارتباط دارید ) سخنهای مرا تأیید میکنید .

فقط همین دو عرض کوچک را داشتم خدمت تان و وقت بیشتر تان را نمیگیرم .