ترا با خویش میبینم
به هنگامي كه خون نا اميدي
در رگ ايمان شود جاري
و اندوه سياه تيرگي
– از گيسوان شب –
فضاي سايه روشنهاي قلبم را فرا گيرد
ترا درخويش ميبينم
كه در ژرفاي مرموز روانم
ريشه ميگيري
و گلهاي فروغ باورت را هديه مي آري
◘ ◘ ◘
ترا دركودكي من نيز باري ياد مي آرم
كنار صخرۀ سيمين
در آغوش افق – از دور –
مرا برخويش ميخواندي
ولي تا زاد روز جستجو بال طلوعت را
ميان خوابگونهاي كبود خویشتن
احساس ميكردم
و تصوير تو
در گهنامه هاي كوچك انديشه ميديدم
واكنون سالها شد
نبض من همواره ميخواند :
ترا باخويش ميبينم
ترا درخويش ميبينم