درينجا ميبينيم كه حرف ( ت ) در كلمة ( دوست ) با اشباع و به شكل ( دوستُ {با ضمه} ) ادا شده است؛ زيرا قبل از ( ت ) دو حرف ساكن ديگر درين كلمه وجود دارد و اگر حرف سومي ( ت ) هم ساكن ادا شود ، نوعي ناهنجاري درتلفظ پديد ميايد كه گوشهاي آشنا با هنر موسيقي آن را نمي پسندند .

 به هرحال؛ گفته بوديم كه درگذشته ها ، آهنگسازان ، شعري از قبل سروده شده را ماية آفرينش كمپوز جديد خويش قرار ميدادند ؛ اما بعدها ايشان متوجه نقيصة يادشده گرديدند و ايجاد يك آهنگ جديد را به گونة عكس آن روي دست گرفتند . يعني نخست كمپوز ميساختند و بعد آن را به شاعري ميسپردند ، تا مطابق به حركات منظم ضربي ( تال )  دران كمپوز ، شعري برايشان بسرايد ، كه اين عمليه را « تصنيف سازي » نام نهادند .

        تصنيف سازي  برعلاوة اين كه نقيصة يادشده را از بين ميبرد ، ميتواند مناسبات زماني و مكاني بهتري را در ميان يك آهنگ جاسازي كند ، كه اين خود بر ويژگيهاي بهينه پردازي يك  آهنگ افزوده و درجة پذيرش و تأثيرگذاري آن را تا حد ممكن ارتقا ميبخشد . متأسفانه ((  تصنيف  سازي )) در موسيقي كشور ما مورد توجه اهل حرفت قرار نگرفته و كمبود آن باعث شده است كه آهنگهاي ناپختة فراواني در عرصة موسيقي ما به ظهور رسد  .    

• تركيب اوزان خاص باموسيقي :

همانگونه كه در موسيقي ، ريتمهاي شادي آفرين و اندوه زا وجود دارد ، شعر نيز از عين همين خصيصه برخوردار است . برخي از اوزان شعري ، نظر به نوعيت ساختاري و حركات  ريتميك هجاهاي خويش، به گونه يي  در حركت ميافتند، كه تكرار هماهنگ و سريع هجاهاي آن ، در حيطة روان آدمي، حالتي شادي بخش و شور آفرين ايجاد ميكنند . اوزان زيرين را ميتوان به عنوان نمايندگان گروه يادشده معرفي نمود  :

•  وزن ( مستفعلن مستفعلن + مستفعلن مستفعلن  ) = بحر رجزمربع سالم
•  وزن ( مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن + مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن ) بحر رجزمثمن مطوي
•  وزن ( مفعول مفاعيل + مفعول مفاعيل  ) و يا ( مستفعل مفعولن + مستفعل مفعولن ) = بحر هزج  مثمن اخرب
•  وزن ( فاعلاتن مفاعلن فعلن +  فاعلاتن مفاعلن فعلن ) = بحر خفيف مسدس مخبون محذوف

          گاهي از تناسب چيده شدن واژه ها در كنار همديگر و يا نوعيت ساختاري آنها، حالتي در خوانش شعر پديد ميايد، كه روان آدمي تماشاگر رقص و شادي نامرئي واژه ها ميشود ، هرچند آن واژه ها در قالب بحرهايي ارائه شده باشند كه من حيث بحرهاي شاد و شورآفرين شناخته نشده باشند به گونة نمونه، ميتوان اين شعر حزین لاهیجی را ارائه نمود :

هله من جان جهانم، تنه ناها یاهو

مظهر آیت شانم تنه ناها یاهو

          اكنون اين سوال مطرح بحث قرار ميگيرد ، كه از تركيب اين گونه اوزان با موسيقي ، چه چيزي حاصل ميشود. كه ارائة پاسخ بدين پرسش را در ميان گفته هاي زيرين به جستجو ميگيريم :

( الف ) در تركيب با ( تال ) :

     اگر ما يكي از اوزان يادشده را – كه همه طبيعت شورآفريني دارند – ( با نظرداشت بار معنايي آن ) دركمپوزي كه سرعت نظم ضربي آن درحد خيلي پايين قرار داشته باشد، جابجا سازيم ، درحقيقت با آرايش بخشيدن موسيقي توسط يك پارچه شعر ، مرتكب كاستن از تأثير گذاري موسيقي گرديده ايم ؛ زيرا  ما تناسب ميان شعر و موسيقي را رعايت ننموده ايم . چون نوعيت ساختار وزن ، ايجاب رعايت سرعت لازم را مينمايد ، تا از ويژگي شورآفريني آن كاسته نشود ؛ اما وقتي آن را با يك تال آهسته همگام ميسازيم ، پس مجبور ميشويم هجاهاي شعر را مطابق به حركت ماتره ها ادانماييم . اينجاست كه از سرعت لازم آن كاسته ميشود و بر پيمانة تأثيرگذاري آن لطمه وارد مينمايد ؛ زيرا تالهايي كه سرعت نظم ضربي آنها  درحد پايين قرار دارد ، خود طبيعتي شادي بخش و شورآفرين ندارند پس نميتوان ازانها توقع داشت كه برخلاف فطرت و طبيعت خويش ، در ما شور و نشاط بيافرينند .

( ب ) در تركيب با ( راگ ) :

   باز هم اگر اوزان يادشده را درقالب يكي از راگهاي آرام و موجدار ، مانند : راگ درباري ويا راگهايي با خاصيت غم انگيز ، چون راگ بهيرو ، يكجا سازيم ، نتيجة تأثيرگذاري آن برعكس توقع ما خواهد بود. چون در هردو صورت تناسب لازم ايجاد نميگردد و زمينة انگيزش تأثيرگذاري فراهم نميايد .

    گوشهاي تن و روان ما بارها با آهنگهايي مواجه شده اند ، كه تناسب وزن و تال درانها رعايت شده ؛ اما چون آن آهنگها در قالب  راگهاي متناسب با وزن و تال ارائه نگرديده ، حالتي به ما دست داده كه از سرعت حركت وزن و تال ، شانه هامان به پرش افتاده ، مگر روان ما درگوشه يي خزيده و آرام گريسته است . كه اين خود يكي  از نقايص عمده به شمار ميرود . هرچند بوده اند استادان توانمندي چون استاد قاسم افغان و استاد سراهنگ، كه همة اين مركبات نامتجانس را در قالب يك پارچه ريخته و ازخود به يادگار گذاشته اند ؛ اما بناي آن يادگارها طوري استوار بر اصول و مباني علمي و هنري ، هنرمندانه ريخته شده كه حتي روانهاي ظرافتياب ما نتوانسته كوچكترين ناهنجاري را درانها احساس نمايد ؛ زيرا ايشان مانند اطباي حاذق قديم – كه دقيقاً ميدانستند كه از تركيب چه مقدار سركه و عسل ، شربت سكنجبين حاصل ميشود – همين توانايي و استعداد را فطرت خويش نهفته داشتند و از پيمانة آميزش اندوه و شادي در چاشني موسيقي به حد كافي آگاهي داشتند . بناءً تا ظهور موسيقيداناني چون آنها ، از تركيب اين گونه نامتجانسها بايد اجتناب ورزيد .

• بار معنايي شعر :

( الف ) : نكتة مهم و اساسي ديگر ( كاربرد شعر در موسيقي ) رعايت تناسب ميان بار معنايي شعر و نوعيت تال و راگ است .

    اگر شعري را كه در بار معنايي خويش ، ويژگيهاي سرور انگيزي نهفته باشد ، با يك تال آرام و راگي اندوه زا تركيب  نماييم ،  و آهنگي  با همين خصوصيات بيافرينيم  ، اين را بايد نقصي عمده شمرد ؛  زيرا روان شنونده – نظر به خصوصيات خويش – صرف با يكي ازين دو ( شعر يا موسيقي ) تماس برقرار نموده و ديگري را به باد فراموشي خواهد سپرد . كه درين حالت يا شعر است كه بر قلمرو روان آدمي چيره ميشود يا موسيقي ، نه هردو . پس درين حالت ما شعر و موسيقي را جدا از هم و دركنار هم قرار داده و پيشكش شنونده نموده ايم ،  كه ميتوان اين گونه را به تركيب (  آب – روغن ) تشبيه نمود  ، چون هرگز با هم مخلوط  نميشوند .

          عكس اين تركيب نيز از عين همين ويژگي برخوردار خواهد بود . يعني اگر شعري اندوه زا را با تال و راگ شادي آفرين تركيب نماييم ، باز هم همان نتيجه به دست خواهد آمد . كه درين حال تشبيه ما از ( آب – روغن  ) به ( روغن – آب ) تغيير شكل خواهد داد . كه در هردو صورت نه تأثيرگذار است و نه شفابخش . بناءً با نظرداشت نكات ذكرشده ، بر آهنگسازان و آوازخوانان لازم ميافتد ، كه رعايت دقيق بار معنايي شعر را در تركيب با تال و راگ در نظر داشته و از احتمال عدم آميزش آنها با يكديگر هنرمندانه جلوگيري به عمل آورند .

( ب ) : در شكل ديگري ازين دسته ، گاهي آهنگهايي به گوش ما راه برده اند ، كه بار معنايي شعر آن ايجاب مينمود تا آن آهنگ توسط يك آوازخوان زن اجرا ميشد ؛ اما ما آن را به صداي يك مرد شنيده ايم . برعكس آهنگهايي را نيز شنيده ايم كه بار معنايي شعر ، ايجاب خوانش آن توسط يك آوازخوان مرد را مينمود ؛ مگر آن آهنگ توسط يك آوازخوان زن اجراشده . اينجاست كه عدم هماهنگي بار معنايي و نوعيت صدا ، در سيستم گيرايي و پذيرشگري روان ، ايجاد اختلال نموده و ذهن شنونده به جاي التذاذ و بهره گيري از موسيقي ، به مرور انباشته هاي فلسفي حافظه ميپردازد  و رسالت موسيقي ، قبل از رسيدن به هدف در نيمه راه فرو ميماند .

• مناسبات زماني و مكاني :

     مسألة ديگري كه در گزينش و جاسازي يك شعر در يك كمپوز از اهميتي فراوان برخوردار است ، رعايت دقيق مناسبات زماني و مكاني شعر و موسيقي است .

   اگر درميان جمعي سوگوار ، سروده يي با محتواي تغزلي به خوانش گرفته شود ، بي مناسبت خواهد بود و اگر در محفل شادي و سرور سخن از دود و باروت و آتش و خون و تجاوز و ويرانگري به ميان آيد، توازن ذهني شنوندگان برهم خواهد خورد. كه در هردو صورت « موسيقي » به « موسيخي»  تبديل خواهد شد . به اين نمونه ها توجه نماييد :

• گويند در محفلي كه به مناسبت تجليل و بزرگداشت از مقام مادر برپا شده بود ، از آوازخواني خواسته شد تا در جايگاه ويژه قرارگرفته و برگرمي محفل بيافزايد . موقعي كه آوازخوان در برابر حاضرين قرار گرفت، آهنگي را با محتواي اين شعر اجراكرد :

          دو چشمان سياي خمار داري       مادر من

          شنيدم با رقيبان تار داري         مادر من

          فراموشم مكن اي نورديده         مادر من

          اگر چه عاشق بسيار داري         مادر من

          ببينيد ، آوازخوان مذكور محفل را با اجراي موسيقي گرمي بخشيد و با اضافه نمودن عبارت      ( مادر من ) سهم شخصي خود را نيز در برابر مقام والاي مادر ادا كرد؛  اما اين كه دوبيتي ذكر شده چه مفهومي را افاده ميكند و چه مناسبتي با اين محفل داشت، خود جاي بحث دارد .

• در مورد ديگري ميگويند ، يكي ديگر از آوازخوانان در يكي از محافل عروسي – كه جاي خوشي و سرور است – در ميان صدا هاي دل انگيز موسيقي ، اين شعر را زمزمه كرد :

               ياران و بـرادران مـرا يـاد كنيد

         تابوت مرا زچوب شمشاد كنيـد

               تابوت مـرا قـدم قـدم بـرداريـد

               برخاك سيه مانده و فرياد كنيد

• سهولت گرايي :

   وقتي شعري براي يك كمپوز جديد انتخاب ميشود ، برعلاوة در نظرگرفتن همه معيارها ، موازين ادبي و جنبه هاي تأثيرگذاري آن ، بايد طوري باشد كه حد اكثرشنوندگان در درك مفهوم آن با مشكلاتي مواجه نشوند . به عبارت ديگر وقتي شعري در قالب موسيقي به شنونده ارائه ميگردد ، نبايد داراي واژه هاي نامأنوس و پيچيده و يا مفاهيم اسطوره يي باشد ، كه شنونده براي درك مفهوم آن مجبور به ورقگرداني فرهنگها و دايرة المعارفها شود .

 همچنان اگر مفاهيم ارزشي شعر درحد خيلي پايين قرار داشته باشد و يا واژه ها و مفاهيم تكراري دران به كارگرفته شده باشد ، ذهن شنونده را به خستگي دچار ساخته و ديگر آن تأثيربخشي لازم را نميتواند ايجاد كند .

• هدفمندي و پيام :

          موسيقي نبايد صرف وسيلة تفنن و سرگرمي باشد ؛ بلكه بايد وسيله يي باشد براي پخش و نشر ارزشهاي اخلاقي ، معنوي ، اجتماعي ، فرهنگي و . . . . به بياني ديگر : موسيقي بايد هدفمند بوده و پيامي را درخويش نهفته باشد . كه اين پيام ميتواند بيانگر انديشه هاي عرفاني ، حماسي ، عشقي ، فلسفي و . . . باشد ، تا روح معنويت را در ميان افراد جامعه تقويت نمايد و شنوندگان بتوانند در نشيب و فراز روزگار ، اندوه و سرور خويش را با آن در ميان گذارند و در صحراي پر مشقت عمر ، بار سنگين زندگاني را دمي فروهشته و خود اندكي بياسايند .

    افلاطون ميگويد : « اگر داروي تلخي را در جامي ريخته و به كودكي پيشكش كنند ، طبيعتاً وي از نوشيدن آن ابا ميورزد ؛ اما اگر كناره هاي جام را با شهد بيالايند و به كودك دهند ، او مشغول شيريني شهد شده و تلخي دارو را چنان كه بايد احساس نميكند . »

 به همين گونه ما اگر گفتنيهاي لازم را با زباني ساده و يا در قالب پند و اندرز به گوش شنونده فرو كنيم ، مثمر ثمري نخواهد بود ؛ اما اگر همان گفته ها را با شيريني موسيقي آميخته و به شنونده ارائه كنيم ، از گوش به  هوش وي راه ميگشايد و يك تير به دو هدف اصابت ميكند .

      آهنگسازان ما با درك رسالت احتماعي خويش و مطابق به مقتضيات زمانه يي كه ما دران ميزييم  ، بايد موسيقي را از حالت ركود و يكنواختي بيرون آورند و نگذارند تا قاف قيامت زلف يار بر پرده هاي ساز و آواز سايه افگند و يا رخ ماهگونة معشوق درصفحة مدور طبله جلوه نمايي نموده ، قامت سرو يار با بلنداي سه تار همكنار گردد .

 خوشبختانه در سالهاي پسين ، شماري از آهنگسازان و آوازخوانان ما متوجه اين نكته شده و دست به آفرينش شماري ازين گونه آهنگها زده اند ، كه ميتوان اين دسته را  «  آهنگهاي هدفمند » ناميد .

• اهميت تلفظ واژه ها :

    يكي ديگر از موارد مهم « كاربرد شعر در موسيقي » ، دقت در سهولت تلفظ شماري از واژه هاي يك شعر توسط آوازخوان است . تلفظ شماري از واژه ها با خصوصياتي كه دارند ، براي برخي از آوازخوانان سهل و ساده نيست . ازينرو موقعي كه شعري براي يك كمپوز انتخاب ميگردد ، در قدم نخست بايد آهنگساز بداند كه آوازخوان مورد نظر او – نظر به ويژگيهاي فردي اش – آيا ميتواند شماري از واژه هاي آمده در شعر انتخاب شده را به درستي و به گونة هنرمندانه تلفظ كند يانه .

   شماري از واژه ها نظر به بارمعنايي و ويژگيهايي كه دارند ، ايجاب مينمايند كه مطابق به همان خصوصيات معنايي شان تلفظ شوند ؛ مثلاً : واژه هاي آرام ، آهسته ، قطره قطره ، اندك اندك و . . . اگر شمرده شمرده ، واضح و به آهستگي ادا شوند ، بر كيفيت آهنگ ميافزايند و برعكس اگر اين واژه ها و يا امثال اينها در قالب يك تال سريع و آن هم – خدا ناخواسته – با موزيك جاز ادا گردند ، ديگر اين واژه هاي بيچاره معاني اصلي خويش را از دست ميدهند و نه تنها كه با موسيقي همنوا نميگردند ، كه مبدل به مجسمة بيروح و بي اختيار همان واژه ها ميگردند .

    زماني در يكي از محافل ، آوازخواني با اين شعر مسابقة دوش را به راه انداخته بود :

به ساغر نقل كرد ازخم شراب آهسته آهسته

برامد از پس كوه آفتاب آهسته آهسته

      آوازخوان مذكور در بيابان نابسامانيهاي تلفظ خويش ، با چنان سرعتي ميدويد ، كه همه آوازهاي موسيقي و تمام حروف پارچه پارچه شدة واژگان اين شعر به دنبال وي با نهايت تلاش ميدويدند ؛ اما نميتوانستند دامن وصل او را به كف گيرند . نتيجه همان شد كه نوازندگان و آوازهاي موسيقي و ضربهاي تال و شنوندگان و حروف و هجاها و كلمات شعر و . . .  با خستگي و افسردگي مفرط ، محفل را ترك گفتند، تا لحظه يي در كنجي بياسايند و تصميم بگيرند كه هرگز دوباره با اين آوازخوان به بيابانگردي نروند . و ما هم به جمع ايشان پيوستيم .

• رعايت معيارهاي ذوقي :

          همه ميدانيم كه معيارهاي ذوقي نزد افراد و طبقات مختلف جامعه يكسان نيست . ازينرو وقتي آهنگساز كمپوزي را تهيه ميبيند و ميخواهد شعري را در قالب آن كمپوز جابجا سازد ، طبيعتاً نظر به نوعيت ساختاري آن كمپوز ، خود ميداند كه اين كمپوز مورد استقبال چگونه افراد يا طبقاتي در جامعه قرار خواهد گرفت ، و درحقيقت اين آهنگ را براي چه كساني و چه مناسبتي ساخته است . البته پس از مرحلة آميزش شعر با كمپوز ، اين حدس و گمان به مرز يقين نزديكتر ميشود و آهنگساز ماهر و مجرب ، خود ميتواند مقدار پذيرش آهنگ جديد را در ميان جامعه نزد خود تخمين زند .

  ازينرو لازم است كه وقتي آهنگساز دست به ايجاد يك پارچة جديد ميزند ، معيارهاي ذوقي شنوندگان را مد نظر قرار داده و مطابق با آن به گزينش شعري بپردازد كه بار معنايي آن متناسب با حركت موسيقي مورد نظر باشد و يا برعكس اين عمليه را انجام دهد ؛ اما اگر منظور يك گروه يا طبقة خاص باشد و يا مناسبتي دركار باشد ، قبل از تركيب شعر و كمپوز ، بايد معيارهاي ذوقي آن گروه و يا مقتضيات آن مناسبت را مدنظر قرار دهد . به گونة مثال آهنگهايي كه مورد استقبال جوانان قرار ميگيرد ، سالمندان آن را نمي پسندند و آهنگهايي كه مورد توجه سالمندان و يا اشخاص چيزفهم – كه بيشتر به محتواي موسيقي اهميت ميدهند ، تا به شكل و فرم آن – قرار ميگيرد ، طبقة نوجوان آن را « خوش ندارند » .

• رعايت همگوني درتسلسل آهنگها :

    شاعران غزلسراي قديم ما ، در ارائة تصويرهاي متفاوت دست باز داشتند . يعني در يك بيت از وصل يار سخن ميگفتند و در بيت ديگر از فراق وي شكوه سر ميدادند . در مصراعي وصف دلدار ميكردند و در مصراعي ديگر هجو دلشكار .

    اين شيوه متناسب با مقتضيات ادبي آن زمانه ها بود و ايرادي نداشت ؛ اما شعر امروز بيشتر بر روي وحدت موضوع اتكا دارد ، تا به تنوع تضاد هاي موضوعي . و اگر قرار باشد در فضاي شعر تنوعي هم صورت پذيرد ، بايد خارج از دايرة ( وحدت موضوع ) نباشد .

     در موسيقي نيز عين همين مورد صدق ميكند. در گذشته ها اگر آهنگي ساخته ميشد ، آوازخواني آن را يا در يك محفل ميخواند و يا در راديو و جاهاي ديگر يك بار ثبت ميشد و بعد وظيفة آهنگساز و آوازخوان تمام بود . امروز كه با پيشرفت تكنولوژي و كاربرد دستگاههاي مدرن صوتي و تصويري ، آوازخوانان ما چندين آهنگ را يكباره در قالب يك كست يا سي دي به شنوندگان عرضه ميدارند ، سه نكتة مهم را بايد مد نظر قرار دهند .

1. بار معنايي شعرهاي انتخاب شده در همة آهنگها بايد متناسب با همديگر باشد . نه آن كه در شعر يك آهنگ از خون و آتش و دود و باروت سخن رفته باشد و به دنبال آن شعري در بيان بوس و كنار معشوق و يا امثال آن .
2. براي متناسب بودن راگها ، راگنيها و تاتهاي شادي آفرين و غم انگيز نيز بايد اهميتي بزرگ قايل شد . اگر آهنگي در قالب يك راگ شادي آفرين ارائه گردد و به دنبال آن بلافاصله آهنگي در قالب يك راگ غم انگيز نواخته شود ، توازن فكري شنونده را برهم ميزند و روح سرگردان را سرگردانتر ميكند .
3. دقت در تناسب نظم هاي ضربي مجموع آهنگهاي گردآوري شده در يك مجموعه ، نيز از اهميت فراواني برخوردار است . اگر سرعت نظم ضربي يك آهنگ شنونده را به رقص و پايكوبي فراخواند و آهستگي رفتار در نظم ضربي آهنگ بعدي دست شنونده را گرفته و او را به نشستن در گوشه يي وادارد و اين عمليه چندين بار تكرار شود ، ذهن و روان شنونده حق دارد كه تنظيم كنندة آن مجموعه را در دادگاه صحرايي ضمير خويش به محاكمه بكشاند و حكم غيابي تبعيد دايمي او را از سرزمين حافظة خويش صادر نمايد .

     كوتاه سخن آن كه : اگر مجموعه يي از آهنگها در قالب يك سي دي يا كست ، گردهم آورده ميشود ، رعايت تناسب دقيق بار معنايي شعر ، نوعيت راگها و سرعت نظمهاي ضربي از نخستين تا فرجامين آهنگ آن مجموعه ، برعلاوة اين كه توانمندي هنري تنظيم كننده را به نمايش ميگذارد ، برمقدار تأثير گزاري عاطفي آن افزوده و برشهرت و محبوبيت خود هنرمند و دست اندركاران آن مجموعه مي افزايد .

 اگر رعايت توازن و تناسبهاي يادشده ميان آهنگهاي يك مجموعه صورت نگيرد و روح شادي زا و اندوه آفرين آهنگها يكي به دنبال ديگري بر سراپردة گوش شنونده حمله ور شوند ، يا شنونده درحال بوس و كنار معشوق باشد كه يكباره صداهاي ناهنجار انفجار بمب و خمپاره او را تكان دهد و سراسيمه اش كند و يا اين كه شنونده همگام با سرعت يك تال موسيقي در رقص باشد كه دفعتاً آرامي تال ديگر دست او را گرفته سرجايش بنشاند ، پس اين خود بي شباهت به كوهگردي فكري نيست . چون طي نمودن اين همه فرازها و فرودهاي متعدد، جز خستگي به بار نمي آورد. اينجاست كه روح موسيقايي شنونده ترجيح ميدهد كه ازين كوهگردي صرف نظركند و با همان هنرمندان بيابانگرد به بيابانگردي بپردازد؛ زيرا بيابانگردي ساده تر از كوهگرديست .

پابرگها

( 1 )  به روايتي ديگر ، اين 9 تن از فرشتگان ، مؤكل به نه نوع هنرهاي ظريف گوناگون نبوده و همه موظف به اجراي 9 نوع ساز و آواز بوده اند ، كه همه داخل همان يك چوكات ، يعني هنر موسيقي ميشده است .

( 2 )  بيت دوم اين شعر امير خسرو در منابع مختلف به اشكال مختلف ثبت گرديده است . ازجمله :

               خواندند ملايكان به لحن داؤود                        درتن درتن درا درا درتن درتن         

       و يا :

             خواندند ملايكان به لحن داؤود                 گفتند درا درا تو درتن درتن 

( 3 )  سر : بر وزن ( پر ) = مخالف ( خالي ) .

( 4 ) لي  : بر وزن ( كي ) = چه وقت . 

۩  نشر شده در : وبسايت فردا