پاییز
سایه های گنه آلود و سیاه
دست در دست سکوت
پرده بر پیکر شهر افگندند
پرده یی شوم و سیاه
بازهم بر سر این شاخچه های بیروح
بومها می آیند
و به آهنگ بد و جانفرسا
همگان میگویند:
باز پاییز رسید
فصل دمسردی و خاموشیها
فصل بیحاصل و نومیدیها
هدیه اش جامۀ زردی به تن سرد زمین
زرد برگان درختان تک تک
در نخستین دم مرگ
میتکانند به هنگام فراق
لرز و لرزان به سوی شاخچه ها دست وداع
شهر بیمار شود
سردی یأس به بنیاد تنش چیره شود
روح افسردگی از زندگی نافرجام
رگ رگ کالبدش را کاود
نتپد در تن این شهر دگر دل با شوق
وان پرستو ها نیز
که ز زردی بدشان می آید
واژۀ غربت و تنهایی را
در رگ زمزمه های میبندند
پس ازان . . .
نا امیدانه به شهر دگری میکوچند
چون همه میدانند
زرد معنای جدایی دارد
◘ ◘ ◘
من درین کشمکش ناهموار
سرد و وامانده و حیران شده ام
و نمیدانم هیچ . . .
به کجا بشتابم ؟
به کدامین طرف آواره شوم
چون کنم عزم سفر با دل آگنده زیأس ؟
که به دل ذوق تمنایی نیست
به کجا بشتابم ؟
به کدامین طرف آواره شوم