وداع
سالها پيش
دران شامگه ي باراني
ـ كه حرير نفس گل
تن عريان بهاران را
با بوسۀ خود مينوشيد ـ
درخم كوچۀ تاريك ، كنار ديوار
حلقه زد گرد تنم ساق دو دستان بلور
لرزش و گرمي لب ، با نفس سوزانش
آمد آهسته و بر روي لبانم لغزيد
بوسۀ تلخ وداع
قطرۀ اشك
نگاه غضب آلود . . . و
خدا حافظ تو
◘ ◘ ◘
سالها بعد . . .
درين شهر غريب
باز او را ديدم
درخم كوچۀ تاريك دگر ، شام دگر
روي سه چرخه
به دستش قفسي پر ز قناريها بود
حيرت و رنجش آميخته با خندۀ تلخ
يك نگاه غضب آلود دگر
ره سپردن به شتاب
كاجهاي دو كنار رهِ باريك و دراز
در دل بدرقۀ سرد خود او را بردند
تا همان نقطۀ تاريك ، كه ناپيدا گشت
◘ ◘ ◘
زندگي نيز همين است
از خم كوچۀ تاريك بيابد آغاز
باز اندرخم يك كوچۀ تاريك دگر ناپيدا