سکوت قرن
ای تهمتن دلیر!
ای رشته دار نور!
ای تکسوار خفته در آغوش وهمها !
برخیز زین مغاک
تا بارگاه سرخ عروس وطن شتاب
تا حجله های خون
تا کوی رهروان دیار سپیده ها
آنجا که آتش است
در امتداد جنگل خاموش و پرغرور
آنجا که دود مرگ
گسترده سایه بر رخ نیلین فضای شهر
آنجا که رنگ سرخ شقایقها
تا انتهای خط افق پوید
آنجا که نعش برزگر پیر مانده است
بیروح و پرسکوت
در لای بوته های تهی از بار
آنجا که دست خسته و لرزان یک یتیم
با چشم اشکبار
در جستجوی مادر آغشته اش به خون
کاود درون پیکر تاریک سرنوشت
آنجا که چشم پیره زنی خیره مانده است
با قطره های اشک
بر صفحۀ شکستۀ تصویر شوهرش
◘ ◘ ◘
هان ، ای غرور موج !
هان ، ای طلوع طلعت فجر امیدها !
برخیز زین مغاک
شو گامزن به سوی دیاران سرنوشت
بشکن سکوت قرن
با نعرۀ گسستن زولانه های زور
تا در طنین زمزمه ها باز پرکشد
مرغان پرشکسته به اوج نیازها
تا کهکشان نور
تا وادیی که نیست دران
دام و دانه یی