باریکه راه سرنوشت
من از عهد سپيد كودكي افسانه يي دارم
كه تا امروز
سكوت نقش آن در رگه هاي خاطرم جاريست
و يادش در زمين باورم اندوه ميكارد
◘ ◘ ◘
زمان پر از حوادث بود و جسم سرد رويا ها
به روي بستر پندار ها آهسته ميلغزيد
و ابر تيرۀ عصيان
سراسر آسمان شهر را
در خويش ميبلعيد
در آن هنگام چنگال سياه مرگ
گلوي نوجوان خستۀ بيمار را
در كومه ميا فشرد
وچشمانش چوگام كوليان
بردور دست دشتهاي خشك
ره ميبرد
به اميدي كه شايد از فراسوي ديار درد
كدامين تكسواري
با نويد آرزوي خفته در پندار بر گردد
وناگه . . .
آن طبيب پير
به دستي نشتر پولادي
و بر دست ديگر كاسۀ چوبين
ميان درب كومه ،
همچو شبح بي سر و پايي
هويداشد
سپس بر پهلوي بيمار
نشست و نبض او را جسته
نزد خويش غم غم كرد
كه فاسد گشته خون او
و اين خون فساد اندودۀ عصيانگر بيهوده جولان را
به زور نشتر از مرز تنش تبعيد بايد كرد
و آنگه نشتر خود را
به رگهاي درشت بازوي بيمار
فروكرد و شرار خون
چو موج عاصي دريا
به سوي كشتي آن كاسۀ چوبين
تلاطم كرد
پس از يك لحظۀ آرام
دوچشم نوجوان
در پرنيان خوابهاي ژرف ره پوييد
وفردا . . .
سرود مرگ آن بيمار را زاغان پر آشوب
به روي بامهاي روستا فرياد ميكردند
◘ ◘ ◘
مگر امروز . . .
گويي خون سرخ ملت ما نيز
فساد اندوده و عصيانگر و بيهوده جولان است
كه بر بالين ملت ،
در ميان لحظه هاي پويش پدرود
بلند قامت چندين طبيب بي مروت
سايه افگنده
كه هريك در فن خونريزي انسان
شهادتنامه ها دارد
وبر تبعيد خون فاسد از رگهاي اين ملت
يكي از ديگري بهتر ، تلاش وجستجو دارد
ولي اينان
نه با ابزار ديروزين طب
چون كاسه ونشتر
كه با ابزار نو
چون راكت وتوپ وتفنگ وبمب وخمپاره
براي خدمت خلق خدا مشغول تيمار اند
واما من . . .
ميان بركۀ بيم واميد ناسرانجامي
تقلاي عبث دارم
و فرجامش نميدانم
كه اين باريكه راه سرنوشت گنگ و توفاني
كدامين شهر را در پيش خواهد داشت